Blog

Tlenek węgla (CO) to gaz powstający w wyniku niepełnego spalania węgla i innych substancji zawierających węgiel. Zjawisko to występuje zawsze, gdy w otoczeniu brakuje wystarczającej ilości tlenu do pełnego spalania. Największym zagrożeniem jest jego całkowita niewykrywalność zmysłami. Czad nie ma smaku, zapachu ani barwy, nie szczypie w oczy i nie „dusi w gardle”. Jedynie w skrajnie wysokich stężeniach (ok. 75–100%) może lekko pachnieć czosnkiem — co w praktyce nie ma znaczenia ostrzegawczego.

Cofanie żaru (ang. burn-back, backfire) to zjawisko, w którym płomień lub żar – zamiast pozostać w komorze spalania – cofa się przez ślimak podajnika w kierunku zasobnika z pelletem. Żar dosłownie „pełznie wstecz" przez rurę podajnika, najczęściej giętką rurę spiro (karbowaną). Mechanizm jest prosty i groźny zarazem: cofający się żar napotyka świeży pellet jako nowe paliwo. Powstaje samopodtrzymujący się proces spalania biegnący w kierunku przeciwnym do zamierzonego.

Popiół powstający po spalaniu paliwa stałego to nie tylko odpad do usunięcia. To cenne źródło informacji o jakości opału oraz efektywności pracy pieca lub kotła. Podczas spalania większość materiału organicznego ulega konwersji do gazów, głównie CO₂ i H₂O. Pozostaje niewielka frakcja mineralna — tlenki metali i sole mineralne — którą nazywamy popiołem.

Węgiel kamienny, który dziś trafia do kotłów, ma swoje korzenie w erze paleozoicznej, w okresie zwanym karbonem. Okres ten obejmuje przedział czasowy od około 359 do 299 milionów lat temu.